اختصاصی/ گیلان صدر: اینکه چرا طرح تحقیق و تفحص از روابط عمومی و امور بینالملل شهرداری رشت، با وجود مطرح شدن، به سرانجام نرسید، در ظاهر یک سؤال ساده است؛ سؤالی که یک رسانه آن را برجسته کرده و سعی کرده است از جنبه تبلیغات انتخاباتی از دل آن، یک عضو شورا را حامی شفافیت و دیگران را بیتفاوت نشان دهد.
اما پاسخ این سؤال را نمیشود فقط در اسم افراد پیدا کرد. در شوراها معمولاً بسیاری مسائل نه بر مدار شفافیت، که بر اساس مصلحت، بدهبستان و حسابوکتابهای نانوشته میچرخد. در چنین فضایی، عجیب نیست که یک طرح نظارتی مطرح شود، چند روزی دربارهاش حرف زده شود و بعد هم بیسروصدا به فراموشی سپرده شود.
در این میان، یک پرسش منطقی هم وجود دارد: آیا صرف حمایت از یک طرح تحقیق و تفحص، برای اعطای نشان شفافیتطلبی کافی است؟ اگر چنین باشد، به همان اندازه میتوان پرسید چرا همان عضو شورا در موضوعات دیگر ورود نکرده و چرا بعضی موضوعات مهم هیچوقت اساساً به تحقیق و تفحص نمیرسند؟
برای مثال، درباره شائبههای پیرامون «موکب خدامالعتره» کم حرف و حدیث مطرح نشده؛ از نحوه هزینهکرد گرفته تا منابع آن و ابهاماتی که هیچوقت پاسخ روشنی برایشان ارائه نشد. اگر معیار، شفافیت و نظارت است، چرا در چنین موضوعی خبری از تحقیق و تفحص نیست؟ آیا درست است که بعضی موضوعات آنقدر برای بهرهبرداریهای سیاسی مفیدند یا هزینه ایجاد میکنند که ترجیح داده میشود کسی سراغشان نرود؟
بنابراین؛ مسئله فقط این نیست که چه کسی از یک طرح حمایت و چه کسی در برابر آن سکوت کرده است. مسئله این است که چرا در شورای شهر؛ نظارت اغلب انتخابی، مقطعی و پیرو مناسباتی است که بیرون از تریبون رسمی شورا شکل میگیرد؟ تا وقتی این فرهنگ بدهبستانی پابرجاست، نه حمایت از یک طرح کسی را لزوماً به نماد شفافیت تبدیل میکند و نه سکوت دیگران صرفاً با بیتفاوتی قابل توضیح است.