اختصاصی/ گیلان صدر/ مهتا صدری: مدتی است محمدرضا خاکسار، یکی از نامزدهای انتخابات شورای شهر رشت، در حال انتشار برنامههای انتخاباتی خود است؛ برنامههایی که هرچه جلوتر میروند، ابعادشان تخیلیتر میشود. تفاوت او با بسیاری از نامزدها هم این است که پیشتر شهردار رشت بوده؛ بنابراین نه فقط وعده میدهد، بلکه سابقه وعده دادن هم دارد.
اولین طرحی که منتشر شد، با عنوان «ابرپروژه پنجرهای به سوی گیلان» بود؛ مجموعهای شامل بازسازی نمادهای شهرهای مختلف استان، از ماکت ماسوله و قلعهرودخان گرفته تا دهکده خوراک گیلانی، باغ پرندگان، بازار صنایعدستی و شهرک اقامتی با معماری سنتی. طبق توضیحاتی که منتشر شده، قرار است همه اینها در زمینهای سپیدرود شهرداری رشت اجرا شود؛ پروژهای که ظاهراً قرار است بخش زیادی از جاذبههای گیلان را یکجا کنار هم جمع کند.
چند روز بعد هم طرح دیگری منتشر شد؛ اینبار درباره ساماندهی دستفروشان. در توضیح این طرح از تعبیری استفاده شده که احتمالاً تا پیش از این بیشتر در اتاق عمل شنیده میشد: «جراحی کالبدی». هدف هم این است که در نهایت دستفروشی در رشت به یک «جاذبه گردشگری» تبدیل شود. به بیان سادهتر، اگر این جراحی موفق باشد، بساط دستفروشی هم در کنار عمارت کلاهفرنگی به فهرست دیدنیهای شهر اضافه میشود!
در توضیح هر دو طرح هم تأکید شده که اجرای آنها با «مشارکت بخش خصوصی» انجام میشود؛ عبارتی آشنا که سالهاست در بسیاری از وعدههای مدیریت شهری شنیده میشود و معمولاً درست از جایی که نوبت اجرا میرسد، کمتر نشانی از آن پیدا میشود.
بد نیست به سرنوشت یکی از پروژههای عمرانی فعلی شهر رشت هم نگاهی بیندازیم: پل رودباری. پلی که ساخت آن ماهها پیش به پایان رسیده اما هنوز به دلیل عدم جا به جایی تأسیسات برق به بهرهبرداری نرسیده است. یعنی اول پل ساخته شده و بعد تازه بحث جابهجایی تأسیسات مطرح شده؛ موضوعی که حالا در پیچوخم هماهنگیهای اداری میان دستگاههای مختلف مانده است. خلاصه اینکه در شهری که باز شدن یک پل ساختهشده هم میتواند ماهها در انتظار جابهجایی چند تیر و کابل برق بماند، شنیدن خبر ساخت مجموعهای شامل ماکت ماسوله، قلعهرودخان و باغ پرندگان در یک نقطه از شهر، طبعاً کمی خیالانگیز به نظر میرسد.
فارغ از بزرگی این وعدهها، یک نکته اما همچنان سر جای خود باقی است: شورای شهر اساساً نهاد اجرایی نیست. حتی اگر محمدرضا خاکسار هم به شورا راه پیدا کند، در نهایت یکی از ۱۱ عضوی خواهد بود که باید درباره چنین طرحهایی تصمیم بگیرند. با این حال برنامهها طوری منتشر میشود که انگار همه چیز از قبل قطعی شده و فقط زمان افتتاح پروژهها مانده است.